=Souchan 4Freinds=

อ่านชื่อ เอ็นโทริ แล้ว ทุกคนก็คงคิดเหมือนกันสินะว่า "เมิง ดูเดี่ยว7 แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่าเนี่ย  "( นานาจิตตัง ชั่งมันชั้นไม่แคร์ ) 

ก่อนอื่นก็อยากบอกว่า " สอบเสร็จแล้ว ว้อยสสสส์ Havest มั้ยแสรตตตตตตต "(จะเล่นแม่มทุกภาคที่มีอยู่ในเครืองเลย บอมบาเย่ๆๆ  )

วันนี้ที่อัพเพราะมันอัดอั้นตันใจมาหลายเพลา เล่ายังไงก้อไม่จบ (ถ้าคนที่ได้คุยกับเค้าจริงๆแล้ว ก้อจะบอกว่า "อีนี่แหล่ะ อาร์ทตัวแม่ของจริง" ) 

 เป็นเห็ดการณ์จริงที่ใช้ตัวละครสมมุติ (เฮ่ย )เอาน่า  วันนี้จะเล่าย่อๆแล้วกัน

เรื่องมันก้อมีอยู่ว่า

เอ้า!!!!!

                        ย่อ..........

โปรดสงบนิ่งไว้" อะไร "ให้กับมุขแป้ก1วิ ก้อละกัน

เรื่องมันก้อประมาณว่า แม่หญิงขยุยศรี หมอนทอง(ชะนี!!)วัยเจริญพันธ์ กำลังสับสนกับตัวเองอยู่ว่า" ตอนนี้ กรูเป็นอะไรของกรูวะเนี่ย "  ช่วงนั้น Sheก้อหงุดหงิดๆ งุ่นง่านๆ พาลหาของมาใส่ปากตัวเอง แต่กระเพาะของหล่อนหาต้องการไม่  ใจคิดแต่เรื่อบ้าอะไรก้อไม่รู้ คิดไปเรื่อย.....  และกำลังคิดว่า"อยากมีคนที่มาคอยดูแลตัวเองซักคนจัง  มันคงสะมะแฮมแฟ่บ อะกึ๋ยลลล์ ๆพิลึก เน้อะ "  ก้อเลยปรับ พึด-ติ-กำ ตัวเอง ให้ดีขึ้น ลดการใช้ความรุนแรงต่อเด็ก(น้องปีหนึ่ง)และป้อจาย(มะนุดมีดุ้นทุกตน) ลง ทำตัวให้บลิ๊งค์ขึ้น(ขึ้นมานิดนึงแล้วแหละ โฮะๆๆ) ฟังคนอื่นมากขึ้น   

แต่...............

ผลที่ทำมันกลับตรงกันข้ามแทนที่จะมีคนเข้ามาหาขยุยศรี กลับมอง ขยุยศรีแปลกๆแทน บางคนก้อชม บางคนก้อมองแปลกๆ  แถมกับถามว่า" เมิงเป็นอะไรของเมิง "  แล้วก้อค่อยมีใครอยากจะรับฟังเรื่องราวอันระทึกใจของขยุยศรี และไม่ค่อยมีใครเล่าอะไรที่ ทำ-มะ -ดา ๆให้ขยุยศรีฟัง   

ยิ่งเวลาผ่านไปนานวัน มันก้อยิ่งรู้สึกว้าเหว่ ขยุยศรีคิด 

" ในเมื่อฉันทำทุกสิ่งให้มันดีขึ้นแต่ทำไม ฉันกลับรู้สึกแย่ลง นั่นสินะ ทำไมหนอ  หรือเมื่อชาติก่อนฉันไปทำบาปอะไรไว้มากมาย ฉันอย่ากที่จะมีความห่วงใยให้ใครสักคน มีความรู้สึกดีๆให้ใครสักคนมันรู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ  ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจะกลับเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกดีมั้ยนะ " 

เมื่อคิดได้ดังนั้น ขยุยศรีจึงไปปรึกษามิโก่ว ที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ในป่าสีม่วง โดยบอกท่านว่าไม่สบาย เป็นอะไรก้อไม่ยู้ววว แล้วก้อเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านฟัง แล้วท่านก้อแถลงไขกลับมาว่า

" ที่ท่านเป็นอยู่ทุกวัน มันก้อดีแล้วมิใช่รึ จะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อทำไม  สู้ทำให้มันดีขึ้นไม่ดีซะกว่าหรือ "

และแล้ว ขยุยศรีก้อลองเข้าหาทุกคนอีกครั้ง โดยที่ยังมีความรู้สึกอย่างนั้นอยู่ แล้วคิดว่า" แล้วฉันจะปรับ พึด-ติ-กำ ของฉันให้มันดีขึ้นมาเพื่ออะไรวะ  กลับไปบ้านฉันก้อเป็นอย่างงี้อยู่แล้วนี่หว่า แต่ในเมื่อปรับมันแล้วก็อช่วยไม่ได้นะ   ในเมื่อไม่มีใครรัก ฉันรักตัวเองก็ได้ ใช่ซี้!!!! ทีเมื่อก่อนะคิดว่าฉันเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกอะไรกับใคร  โอเค๊!!!  ฉันไม่เป็นไรแล้ว "    

  หลังจากนั้นขยุยศรีก้อกลับไปหามิโก่วอีกครั้ง  แล้วบอกกับมิโก่วว่า

"  กรูหายแล้ว  "  

แล้ว  มิโก่วทำหน้างง เล็กน้อยแล้วพูดออกมาว่า

"สรุปแล้ว ที่ผ่านมา เมิงเป็นเชรี่ยย อะไรของเมิงเนี่ย???"

จบ.....

(เวอร์ชั่น comic จะตามมาเร็วๆนี้)